Ανακαλύπτοντας την πόλη μας... - "Εβραϊκός περίπατος"

Η Θεσσαλονίκη αποφασίστηκε ότι θα είναι η πρωτεύουσα των Νέων το 2014 και τι σύμπτωση σήμερα ανακάλυψα ένα άλλο κρυμμένο κομμάτι της… Λένε ότι ο λόγος που κάνουμε ταξίδια είναι για να γνωρίσουμε καινούργια μέρη και να μπορέσουμε να ανοίξουμε τους ορίζοντες μας… Τι γίνεται όμως τώρα στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που δεν έχουμε τη δυνατότητα να ταξιδέψουμε; Μένουμε προσκολλημένοι στα ίδια και στα ίδια; Όχι βέβαια… Γιατί πριν βγούμε στο εξωτερικό για να αλλάξουμε παραστάσεις ίσως θα ήταν καλό πρώτα να γνωρίσουμε την ίδια την πόλη στην οποία μένουμε… Αυτό λοιπόν έκανα κι εγώ πριν απο μερικούς μήνες και έχω να σας διηγηθώ την διαδρομή που διοργάνωσε το Α Δημοτικό Διαμέρισμα με τον Εβραϊκό περίπατο και «χώθηκα» κι εγώ!!! Ναι το παραδέχομαι, είχα ακούσει για τους περιπάτους, αλλά δεν είχα πληροφορηθεί ότι πρέπει να δηλώσω συμμετοχή, οπότε εμφανίστηκαν πολλά πολλά άτομα εξτρά και μέσα σ’ αυτούς κι εγώ!!!

Ευτυχώς η ξεναγός ήταν πολύ καλή οπότε προβλήματα δεν είχαμε. Η ξενάγηση ξεκίνησε λοιπόν από το Γιαχουντί Χαμάμ. 

Εκλογική ιστορία της Ελλάδας

Παράλληλα με όλην αυτήν τη συζήτηση και την αναμπουμπούλα που έχει ξεσπάσει τις τελευταίες μέρες λόγω του εκλογικού αποτελέσματος έχουν ακουστεί και διάφορες λέξεις που τις είχαμε ξεχάσει εδώ και πολύ καιρό, όπως: Οικουμενική Κυβέρνηση, προεκλογικές και μετεκλογικές συνεργασίες, ψήφος ανοχής, κυβέρνηση μειοψηφίας, εκλογικό σύστημα. Παρακάτω ακολουθεί μια ιστορική αναδρομή στις προεκλογικές και μετεκλογικές συνεργασίες στη διάρκεια του 20ου αιώνα στις οικουμενικές κυβερνήσεις, και στις κυβερνήσεις μειοψηφίας.

Προεκλογικές και μετεκλογικές συνεργασίες

Η Ελλάδα λοιπόν, όσο και αν σήμερα φαντάζει περίεργο, δεδομένου του πως έχει καταντήσει η πολιτική ζωή του τόπου τα τελευταία χρόνια και το πόσο δύσκολο μας φαίνεται μια εκλογική συνεργασία, έχει καταφέρει όχι μόνο να συνασπίσει τα μεγάλα κόμματα πριν από πολλές δεκαετίες αλλά και να οδηγήσει ουσιαστικά σε συγκυβέρνηση. Το ίδιον χαρακτηριστικό της Ελληνικής πολιτικής σκηνής είναι οτι βασίζεται πάντα σε ένα δίπολο: Τρικούπης - Δηλιγιάννης, Βενιζέλος - Τσαλδάρης, Καραμανλής - Παπανδρέου κλπ. Με διαφορετικά κάθε φορά διλήμματα το κάθε δίπολο κατάφερνε κάθε φορά να πολώσει το πολιτικό κλίμα, αλλά και να διασπείρει τον κόσμο μεταξύ των κομμάτων. Έτσι συνέβησαν κάποιες φορές και προεκλογικές ή μετεκλογικές συνεργασίες που οδήγησαν σε κυβέρνηση. Και αναφέρω ενδεικτικά:

• 1920: Ηνωμένη Αντιπολίτευση - Αντιβενιζελικοί (Ν. Καλογερόπουλος, Δ. Ράλλης, Ν. Στράτος, Π. Τσαλδάρης, Δ. Γούναρης)(Το τότε μεγάλο δίλημμα ήταν η Μεγάλη Ιδέα, η Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, με τη Μικρά Ασία να είναι το κύριο κομμάτι διεκδικήσεων).(2) (3)

Και τώρα τι;

Την Κυριακή το βράδυ ο λαός μίλησε... Όλος ο πολιτικός κόσμος δρούσε τα τελευταία 2,5 χρόνια χωρίς να έχει την πρέπουσα λαϊκή νομιμοποίηση και έπαιρνε μέτρα ερήμην των πολιτών.. Ένα κόμμα βγήκε στην εξουσία λέγοντας ψέμματα ουσιαστικά στο λαό ότι "λεφτά υπάρχουν", ενώ οι διαπραγματεύσεις για την είσοδο της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και στο μηχανισμό στήριξης είχαν ξεκινήσει πολύ πριν εκλεγεί καν κυβέρνηση... Όταν λοιπόν πάει κανείς σε εκλογές μετά από 2,5 χρόνια με τόσο σκληρά μέτρα, που γονάτισαν την μεσαία τάξη, η τιμωρία του πολιτικού συστήματος και η οργή του κόσμου για καταδίκη των μέτρων ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιη... Είναι ούτως ή άλλως σίγουρο, ότι σε κάθε χώρα από την οποία περνά το ΔΝΤ η πολιτική σταθερότητα πλήττεται βαρύτατα και σε ένα ούτως ή άλλως διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα όπως το δικό μας, η κατάρρευση του επισπεύστηκε έτι περισσότερο.. Το μνημόνιο όμως τι είναι; Μόνο τα σκληρά μέτρα που κλήθηκε να πάρει το ΠΑΣΟΚ επειδή δεν ήθελε να προχωρήσει στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις ή αυτές οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και δεκαετίες; Γνώμη μου είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες, αλλά η διάλυση της κοινωνικής συνοχής και της πραγματικής οικονομίας με την σύνθλιψη εισοδημάτων από τη μιά μέρα στην άλλη αποτελούσαν για τα δύο μεγάλα κόμματα την εύκολη λύση προκειμένου να μην τα βάλουν με το πελατειακό σύστημα που οι ίδιοι διόρισαν τα τελευταία 30 χρόνια. Ας δούμε όμως τι προκύπτει από το παρόν εκλογικό αποτέλεσμα και ποια ερωτήματα εγείρονται.

Παρόν εκλογικο αποτελεσμα   

Το παρόν εκλογικό αποτέλεσμα λοιπόν είναι κάτι που ξάφνιασε τους πάντες, χωρίς αμφιβολία. Κάνοντας μια μίνι δημοσκόπηση σε φίλους και γνωστούς από την Κυριακή των εκλογών και μετά, οι περισσότεροι μου απαντούσαν οτι ψήφισαν  ΣΥΡΙΖΑ, αν λοιπόν δεν έβγαινε δεύτερο κόμμα πολύ θα ανησυχούσα για την εγκυρότητα του αποτελέσματος των εκλογών.. Ωραία λοιπόν, ο λαός αποφάσισε να καταδικάσει την πολιτική του μνημονίου και να επιλέξει -και να δοκιμάσει ίσως αν θέλετε- μια άλλη λύση και έναν άλλον δρόμο. Συμφωνώ και μαζί του κι εγώ, άσχετα αν δεν ψήφισα το ΣΥΡΙΖΑ.

Διακόσμηση εν μέσω "κρίσης";

Η απάντηση στην κρίση λένε όλοι ότι έρχεται από την καινοτομία και την νεανική επιχειρηματικότητα. Ισχύει όμως ή είναι φρούδες ελπίδες και μεταξωτές κορδέλες; Αποφάσισα να το ανακαλύψω κι έτσι άρχισα να ρωτάω γνωστούς και φίλους αν ξέρουν κόσμο που ξεκίνησε επιχείρηση μέσα στον καιρό της κρίσης. Οι περισσότεροι με ρωτούσαν αν είμαι τρελή και ποιοι θα ‘κάναν μια τέτοια κίνηση. Και όμως εγώ βρήκα τρείς φίλους που ξεκίνησαν τη δική τους επιχείρηση και αποφάσισα να σας τους παρουσιάσω και να σας δείξω ότι τα πάντα είναι δυνατά αρκεί να υπάρχει θέληση για δουλειά και μεράκι. 

Το γραφείο λοιπόν ονομάζεται "Sk Design" και όπως καταλάβατε και από τον τίτλο ασχολείται με τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων μαγαζιών και όχι μόνο. Βασικοί συντελεστές του εγχειρήματος η Σοφία Παύλου, ο Κωνσταντίνος Μπεκιάρης και η Σωτηρία Μανιάτη. Είναι διακοσμητές, αγαπάνε πολύ τη δουλειά τους και είναι δημιουργικοί. Έχουν φαντασία και αυτό φαίνεται άλλωστε και από τους χώρους που έχουν σχεδιάσει μέχρι τώρα. Ιδού και μερικά δείγματα τους:

Μecca (Κορυδαλλός)

Ζητείται ελπίς... (reloaded 2)

Ενάμισης χρόνος πέρασε από το "Ζητείται ελπίς"...  Πως περνάει ο άτιμος ο καιρός λοιπόν... Πόσο ίδια φαίνονται τα πράγματα με ένα χρόνο πριν και πόσο διαφορετικά την ίδια στιγμή... Η ανεργία που φάνταζε πριν ένα χρόνο ένα πελώριο πλάσμα τώρα το βλέπεις καθημερινά δίπλα σου...

Η ανεργία αυξάνεται και όχι με βάση τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ούτε με βάση τα στοιχεία του ΟΑΕΔ, αλλά με βάση την εμπειρία από τη δουλειά.. Οι ανανεώσεις των βιβλιαρίων υγείας του ΙΚΑ για το 2010 έγιναν σε ποσοστό 40% με βάση βεβαιώσεις που χορηγηθήκαν από το ταμείο ανεργίας του ΟΑΕΔ και μάλιστα για το έτος 2009… Το 2010 το ποσοστό είμαι σίγουρη ότι θα ανεβεί δραματικά…

 Οι ανανεώσεις των βιβλιαρίων υγείας πέρσυ γίνονταν με 50 ένσημα έναντι 80 που θα 'πρεπε κανονικά.. Και όχι δεν οφείλεται στους μετανάστες κύριοι... Συγγνώμη που θα σας κακοκαρδίσω... Στην επίσημη ανεργία που έφτασε στο 15,1% οφείλεται και στο γεγονός ότι οι μειώσεις των ενσήμων είχαν εξαγγελεθεί από τις 23 Νοεμβρίου 2010... Περισσότερα στο άρθρο μου στο protagon.H αναλγησία βέβαια του κρατικού μηχανισμού είναι τέτοια, που 2 μήνες από την ημέρα εξαγγελίας της εν λόγω ρύθμισης, ουδεμία ενέργεια έχει γίνει για την υλοποίηση της δέσμευσης. Πλέον βέβαια τα πράγματα πάνε τόσο καλά που τα ένσημα επανήλθαν στα 90 γιατί αφότου μπήκαμε στο μνημόνιο και μετά όλοι έχουμε βολευτεί κάπου...

Για να καταλήξουμε να έχουμε ένα μισθό των 740 € πρίν και 600 € τώρα???

Απλά αστείο ως είδηση... Όχι 740, όχι 600, αλλά 360€ και ευχαριστώ....

Τότε έλεγα "Ζητείται ελπίς" γιατί μάλλον έβλεπα το τρένο να 'ρχεται κατά πάνω μου, τώρα που το τρένο έχει έρθει και το να κρατηθείς όρθιος και γελαστός είναι κατόρθωμα, το λέω με ακόμα μεγαλύτερη αλήθεια.... Ζητείται ελπίς λοιπόν... Ζητείται δουλειά.... Ζητείται αξιοπρέπεια.... Θέλω να ζήσω στην πατρίδα μου στηριζόμενη στα δικά μου πόδια, κύριοι βουλευτές. Θα με αφήσετε;

Η πορεία όπως την έζησα...

Μέρες τώρα με βασάνιζε η ίδια σκέψη... Μέσα ή έξω; Χρεοκοπία ή κατοχή;
Άλλη λύση δεν έβλεπα... Έβλεπα όμως την κινητικότητα στο facebook που θύμιζε 25η Μαΐου 2011... Τη μέρα που ξεκίνησαν οι Αγανακτισμένοι.. Ο κόσμος ήθελε να αντιδράσει τότε... Και τώρα λοιπόν η ίδια αίσθηση μου δινόταν... Στην Αθήνα νόμιζα θα γινόταν πανικός.. Από κόσμο εννοώ.. Όχι απο δακρυγόνα.. Οχι οτι δεν τα περίμενα. Θα 'μουνα ανόητη άλλωστε αν δεν τα περίμενα.. Όχι όμως τόσο νωρίς και όχι τόσο γρήγορα..
Ημουνα λοιπόν σίγουρη ότι ο κόσμος θα πήγαινε στην συγκέντρωση στην Αθήνα, και ήμουν σίγουρη ότι κι εγώ θα έπρεπε να ήμουν στους δρόμους..
Και ήμουν..
Έφυγα από το σπίτι στις 15.30... Το ραντεβού ήταν στις 15.45 στον Τερκενλη.. Βρεθήκαμε μαζί στο αστικό και πήγαμε κάτω.. Συνάντησα γνωστές φάτσες από το Λευκό Πύργο και τους Αγανακτισμένους.. Ήταν κι άλλα σωματεία.. Σιγά σιγά μαζευτήκαμε αρκετοί... Λίγο αργότερα ήρθαν κι άλλοι φίλοι.. Ο κόσμος πια έφτανε από την Λεωφόρο Νίκης μέχρι τουλάχιστον τη Βασιλέως Ηρακλείου.. Όσο κι αν προσπάθησα να δω μέχρι που φτάνει ο κοσμος, τα υψωμένα πανό δεν βοηθούσαν...




Η πορεία ξεκίνησε γύρω στις 18.15.. Λεωφόρος Νίκης, Εθνικής Αμύνης, Εγνατία, Βενιζέλου και Μητροπόλεως.. Από την αρχή της πορείας στη Λεωφόρο Νίκης παρατήρησα ύποπτες κινήσεις... Κάτι πέριεργοι τυπάδες με μαύρα μπουφάν και σκουφιά και κασκόλ ήταν στα πλαϊνά της πορείας... Πηγαίναμε χέρι με χέρι καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας.. Εκεί προς το τέλος έγινε το λάθος..
Μπήκαμε στα Goody's γιατί τόση ώρα και τόσο κρύο είχαν επιπτώσεις, και μόλις βγήκαμε η πορεία είχε φύγει, τα Goody's έκλειναν κακήν κακώς, κι εμείς μείναμε να κοιτάμε τους έρημους δρόμους... Το show είχε ξεκινήσει...

Πρώτη φορά τα βλεπα live όλα αυτά... Χειροβομβίδες κρότου λάμψης, μολότοφ, δακρυγόνα, φωτιές, πέτρες, μάρμαρα σπασμένα... Σκηνικό πολέμου πραγματικά... Φοβήθηκα...
Όχι τους αστυνομικούς.. Τους αναρχικούς.. Μήπως έτρωγα καμιά αδέσποτη πέτρα στο κεφάλι.. Το ανθρωποκυνηγητό συνεχίστηκε για ώρα στους δρόμους της πόλης.. Κάποια στιγμή βρήκαμε την πορεία που είχε σταματήσει στην Μητροπόλεως.. Φτάσαμε μέχρι Εγνατίας με Αριστοτέλους και μετά φύγαμε... Πήγαμε να φύγουμε από την Αγίας Σοφίας.. Μάταια.. Άρχισε να μυρίζει καμμένο.. Μάτια άρχισαν να τρέχουν... Κατεβήκαμε από την Αριστοτέλους και χωθήκαμε μες στα στενά.. Μάτια δακρυσμένα.. Έτσουζαν.. Δεν έβλεπα.. Με κρατουσαν για να περπατησω..

Εν τέλει κατάφερα και γύρισα σπίτι... Τα παπούτσια όταν τα έβγαλα μαρτυρούσαν τις ώρες της πορείας... Ενημέρωσα φίλους στο ίντερνετ για τις εξελίξεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ήμουνα σε ανοιχτή επικοινωνία με έναν φίλο από το Λευκό που είχε μείνει κάτω...

Όταν έκλεισα τον υπολογιστή και πήγα στην τηλεόραση να δω την ψηφοφορία, τα ΟΧΙ μου φάνηκαν μαζεμένα... Και ξαφνικά είπα: "Λες να γίνει το θαύμα;" Και την ίδια στιγμή, έστω και για μια τόση δα μικρή στιγμή, θα ήμουν ανειλικρινής αν δεν ομολογούσα ότι ένας μικρός φόβος με κυρίευσε για το τι θα γινόταν στην περίπτωση του ΟΧΙ.

Πάλι τις ίδιες απόψεις θα είχα, πάλι τα ίδια πράγματα θα έκανα, και πάλι τα ίδια αδιέξοδα θα έβλεπα... Αλλά αν εγώ που έχω αυτές τις απόψεις και είμαι τόσο ενημερωμένη σκέφτηκα έστω και στιγμιαία έτσι, φανταστηκα πως θα πρέπει να νιώθουν μονίμως οι άνθρωποι που ενημερώνονται μόνο από την τηλεόραση..

Τελικά η Ελλάδα σώθηκε από τη χρεοκοπία, μέχρι το επόμενο Μνημόνιο..
Θα ακολουθήσουν σκληρά μέτρα... Και πάλι δε θα φτάνουν... Και όπως είπε και ένας φίλος, οι μισθοί θα γίνουν Βουλγαρίας, οι φοροι Γερμανίας και οι τιμές Νορβηγίας...
Και όλοι όσοι ψήφισαν τα μέτρα δε θα χουν πρόβλημα να να φάνε, να σπουδάσουν τα παιδιά τους ή να διασκεδάσουν... Το ζήτημα είναι για πόσο καιρό ακόμα θα μπορούν να κυκλοφορούν ελευθεροι...

Χρόνια Πολλά και ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ!

Ήρθαν τα Χριστούγεννα... Πιο δύσκολα από κάθε άλλη χρονιά... Πιο μετρημένα, πιο δύσκολα, πιο πεσιμιστικά, χωρίς ελπίδα για το αύριο... Σήμερα, λοιπόν, πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, πρέπει να κοιτάξουμε το διπλανό μας, αυτόν που είναι οικογενειάρχης και δεν έχει δουλειά και δεν έχει να ταίσει την οικογένεια του... Να δούμε όχι μόνο τα παιδιά που είναι σε ιδρύματα, αλλά και αυτά που πέφτουν λιπόθυμα από την ασιτία... Να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε, όσοι τα έχουμε και να μην ζητάμε παραπάνω... Να βοηθήσουμε όχι γιατί έχουμε, όχι από ελεημοσύνη αλλά από ανάγκη να κάνω κάτι για να προσφέρω στο κοινωνικό σύνολο... Γιατί με την αλληλεγγύη θα πάμε μπροστά...
Και ναι δεν είμαι αγία, περιλαμβάνω κι εμένα μέσα σε όλα αυτά ... Αλλά από κάπου πρέπει να αρχίσουμε για να πάει καλά ο χρόνος... Να περάσουμε Καλά Χριστούγεννα... Γιατί απλά το τελευταίο διάστημα το να είναι κανείς καλά και αισιόδοξος φαντάζει στα μάτια μου σαν ένας καθημερινός αγώνας δρόμου... Ναι με λένε Άννα και είμαι καλά και πιστεύω ότι αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα... Γιατί όπως λέει και η μητέρα μου, "η κρίση φεύγει, η κατάθλιψη μένει"... Για όλα αυτά λοιπόν και επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι, όσοι έχετε, εκτιμήστε αυτά που έχετε και ΑΙΣΙΟΔΟΞΕΙΤΕ... Μόνο με χαμόγελο και αισιοδοξία θα την βγάλουμε καθαρή...  Χρόνια Πολλά και Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας!!!!