Η πορεία όπως την έζησα...

Μέρες τώρα με βασάνιζε η ίδια σκέψη... Μέσα ή έξω; Χρεοκοπία ή κατοχή;
Άλλη λύση δεν έβλεπα... Έβλεπα όμως την κινητικότητα στο facebook που θύμιζε 25η Μαΐου 2011... Τη μέρα που ξεκίνησαν οι Αγανακτισμένοι.. Ο κόσμος ήθελε να αντιδράσει τότε... Και τώρα λοιπόν η ίδια αίσθηση μου δινόταν... Στην Αθήνα νόμιζα θα γινόταν πανικός.. Από κόσμο εννοώ.. Όχι απο δακρυγόνα.. Οχι οτι δεν τα περίμενα. Θα 'μουνα ανόητη άλλωστε αν δεν τα περίμενα.. Όχι όμως τόσο νωρίς και όχι τόσο γρήγορα..
Ημουνα λοιπόν σίγουρη ότι ο κόσμος θα πήγαινε στην συγκέντρωση στην Αθήνα, και ήμουν σίγουρη ότι κι εγώ θα έπρεπε να ήμουν στους δρόμους..
Και ήμουν..
Έφυγα από το σπίτι στις 15.30... Το ραντεβού ήταν στις 15.45 στον Τερκενλη.. Βρεθήκαμε μαζί στο αστικό και πήγαμε κάτω.. Συνάντησα γνωστές φάτσες από το Λευκό Πύργο και τους Αγανακτισμένους.. Ήταν κι άλλα σωματεία.. Σιγά σιγά μαζευτήκαμε αρκετοί... Λίγο αργότερα ήρθαν κι άλλοι φίλοι.. Ο κόσμος πια έφτανε από την Λεωφόρο Νίκης μέχρι τουλάχιστον τη Βασιλέως Ηρακλείου.. Όσο κι αν προσπάθησα να δω μέχρι που φτάνει ο κοσμος, τα υψωμένα πανό δεν βοηθούσαν...




Η πορεία ξεκίνησε γύρω στις 18.15.. Λεωφόρος Νίκης, Εθνικής Αμύνης, Εγνατία, Βενιζέλου και Μητροπόλεως.. Από την αρχή της πορείας στη Λεωφόρο Νίκης παρατήρησα ύποπτες κινήσεις... Κάτι πέριεργοι τυπάδες με μαύρα μπουφάν και σκουφιά και κασκόλ ήταν στα πλαϊνά της πορείας... Πηγαίναμε χέρι με χέρι καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας.. Εκεί προς το τέλος έγινε το λάθος..
Μπήκαμε στα Goody's γιατί τόση ώρα και τόσο κρύο είχαν επιπτώσεις, και μόλις βγήκαμε η πορεία είχε φύγει, τα Goody's έκλειναν κακήν κακώς, κι εμείς μείναμε να κοιτάμε τους έρημους δρόμους... Το show είχε ξεκινήσει...

Πρώτη φορά τα βλεπα live όλα αυτά... Χειροβομβίδες κρότου λάμψης, μολότοφ, δακρυγόνα, φωτιές, πέτρες, μάρμαρα σπασμένα... Σκηνικό πολέμου πραγματικά... Φοβήθηκα...
Όχι τους αστυνομικούς.. Τους αναρχικούς.. Μήπως έτρωγα καμιά αδέσποτη πέτρα στο κεφάλι.. Το ανθρωποκυνηγητό συνεχίστηκε για ώρα στους δρόμους της πόλης.. Κάποια στιγμή βρήκαμε την πορεία που είχε σταματήσει στην Μητροπόλεως.. Φτάσαμε μέχρι Εγνατίας με Αριστοτέλους και μετά φύγαμε... Πήγαμε να φύγουμε από την Αγίας Σοφίας.. Μάταια.. Άρχισε να μυρίζει καμμένο.. Μάτια άρχισαν να τρέχουν... Κατεβήκαμε από την Αριστοτέλους και χωθήκαμε μες στα στενά.. Μάτια δακρυσμένα.. Έτσουζαν.. Δεν έβλεπα.. Με κρατουσαν για να περπατησω..

Εν τέλει κατάφερα και γύρισα σπίτι... Τα παπούτσια όταν τα έβγαλα μαρτυρούσαν τις ώρες της πορείας... Ενημέρωσα φίλους στο ίντερνετ για τις εξελίξεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ήμουνα σε ανοιχτή επικοινωνία με έναν φίλο από το Λευκό που είχε μείνει κάτω...

Όταν έκλεισα τον υπολογιστή και πήγα στην τηλεόραση να δω την ψηφοφορία, τα ΟΧΙ μου φάνηκαν μαζεμένα... Και ξαφνικά είπα: "Λες να γίνει το θαύμα;" Και την ίδια στιγμή, έστω και για μια τόση δα μικρή στιγμή, θα ήμουν ανειλικρινής αν δεν ομολογούσα ότι ένας μικρός φόβος με κυρίευσε για το τι θα γινόταν στην περίπτωση του ΟΧΙ.

Πάλι τις ίδιες απόψεις θα είχα, πάλι τα ίδια πράγματα θα έκανα, και πάλι τα ίδια αδιέξοδα θα έβλεπα... Αλλά αν εγώ που έχω αυτές τις απόψεις και είμαι τόσο ενημερωμένη σκέφτηκα έστω και στιγμιαία έτσι, φανταστηκα πως θα πρέπει να νιώθουν μονίμως οι άνθρωποι που ενημερώνονται μόνο από την τηλεόραση..

Τελικά η Ελλάδα σώθηκε από τη χρεοκοπία, μέχρι το επόμενο Μνημόνιο..
Θα ακολουθήσουν σκληρά μέτρα... Και πάλι δε θα φτάνουν... Και όπως είπε και ένας φίλος, οι μισθοί θα γίνουν Βουλγαρίας, οι φοροι Γερμανίας και οι τιμές Νορβηγίας...
Και όλοι όσοι ψήφισαν τα μέτρα δε θα χουν πρόβλημα να να φάνε, να σπουδάσουν τα παιδιά τους ή να διασκεδάσουν... Το ζήτημα είναι για πόσο καιρό ακόμα θα μπορούν να κυκλοφορούν ελευθεροι...

Χρόνια Πολλά και ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ!

Ήρθαν τα Χριστούγεννα... Πιο δύσκολα από κάθε άλλη χρονιά... Πιο μετρημένα, πιο δύσκολα, πιο πεσιμιστικά, χωρίς ελπίδα για το αύριο... Σήμερα, λοιπόν, πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, πρέπει να κοιτάξουμε το διπλανό μας, αυτόν που είναι οικογενειάρχης και δεν έχει δουλειά και δεν έχει να ταίσει την οικογένεια του... Να δούμε όχι μόνο τα παιδιά που είναι σε ιδρύματα, αλλά και αυτά που πέφτουν λιπόθυμα από την ασιτία... Να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε, όσοι τα έχουμε και να μην ζητάμε παραπάνω... Να βοηθήσουμε όχι γιατί έχουμε, όχι από ελεημοσύνη αλλά από ανάγκη να κάνω κάτι για να προσφέρω στο κοινωνικό σύνολο... Γιατί με την αλληλεγγύη θα πάμε μπροστά...
Και ναι δεν είμαι αγία, περιλαμβάνω κι εμένα μέσα σε όλα αυτά ... Αλλά από κάπου πρέπει να αρχίσουμε για να πάει καλά ο χρόνος... Να περάσουμε Καλά Χριστούγεννα... Γιατί απλά το τελευταίο διάστημα το να είναι κανείς καλά και αισιόδοξος φαντάζει στα μάτια μου σαν ένας καθημερινός αγώνας δρόμου... Ναι με λένε Άννα και είμαι καλά και πιστεύω ότι αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα... Γιατί όπως λέει και η μητέρα μου, "η κρίση φεύγει, η κατάθλιψη μένει"... Για όλα αυτά λοιπόν και επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι, όσοι έχετε, εκτιμήστε αυτά που έχετε και ΑΙΣΙΟΔΟΞΕΙΤΕ... Μόνο με χαμόγελο και αισιοδοξία θα την βγάλουμε καθαρή...  Χρόνια Πολλά και Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας!!!!

ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΗΣ ΡΑΝΙΑΣ (S1ngles 1)

S1ngles 1, επεισόδιο 1, «Δυο πόρτες έχει η ζωή»

Σύντομο μαθημα για τον αριθμό δύο

Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή έρχονται σε ζευγάρια. Το δύο είναι ο αγαπημένος μου αριθμός.

ΔΥΟ ήταν οι πρωτόπλαστοι που έφτιαξαν τον κόσμο. Δύο είναι οι όψεις κάθε νομίσματος. Δύο είναι τα καθίσματα στο αμάξι του Πέτρου. Δύο είμαστε ο Πέτρος κι εγώ. Το δύο είναι το αγαπημένο μου νούμερο.

Θεωρία 1

Οι ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ είναι σαν το τάβλι. Πόρτες, πλακωτό και φεύγα. Τα παιχνίδια εναλλάσσονται ανάλογα με τη φάση της σχέσης και τα άτομα που την απαρτίζουν. Όμως, όπως σε κάθε παιχνίδι, ένα πράγμα είναι βέβαιο: κάποιος κερδίζει, και κάποιος χάνει.

http://www.youtube.com/user/fatsoula28#p/u/64/MamYpCEatkg

Θεωρία 2

Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ μας από έναν άντρα πρέπει να αντιμετωπίζεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζουμε την καθημερινή μας αφόδευση: Πάτα δύο φορές το καζανάκι για να βεβαιωθείς ότι η κουράδα έχει φύγει μια και καλή.
http://www.youtube.com/user/fatsoula28#p/u/63/AFyIaKHXCns

Θεωρία 3

Το ΤΑΒΛΙ περιέχει κρυπτογραφημένους κώδικες κοινωνικά επιβεβλημένης συμπεριφοράς. Είναι πασιφανές ότι έχει κατασκευαστεί για να ευνοεί τις δυάδες.

http://www.youtube.com/user/fatsoula28#p/u/62/A2WPt5UMOD4

Σύντομο μάθημα για τον αριθμό 1:

Το ΕΝΑ είναι ο αγαπημένος μου αριθμός. 

Ένα είναι το τιμόνι του αυτοκινήτου μου και με πηγαίνει όπου γουστάρω εγώ.

Ένα είναι το κλειδί της πόρτας μου, μοναδικό και χωρίς αντίγραφο.

Ένας είναι ο ένοικος του σπιτιού μου. ΕΓΩ. Χωρίς να δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Εντελώς μόνος.

Καμιά φορά όμως, όταν κάθομαι μόνος στο άδειο μου σπίτι με πιάνει μοναξιά. Κρατάει  λίγο, αλλά όταν συμβαίνει πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πως ίσως η ζωή να μην είναι μια αλυσίδα από συναρπαστικές περιπέτειες και ίσως κάπου στον κόσμο υπάρχει κάποιος άνθρωπος για μένα. Και τότε αναρωτιέμαι αν αυτό το άλλο μου μισό υπάρχει, θα είμαι αρκετά τυχερός για να το συναντήσω? Αλλά μετά ανοίγω την τηλεόραση, και δεν το σκέφτομαι περισσότερο.

(http://www.youtube.com/watch?v=Iqmihlobl4Y&feature=BFa&list=PLB01772EF03A3E257&lf=results_main)

Αν φυγω, ποιός θα φταίει;

Με λένε Άννα και είμαι καλά... Αυτο ακούς καθημερινά από χιλιάδες νέους και όχι μόνο στην περίοδο που βρισκόμαστε...
Χιλιάδες άνθρωποι προσπαθούν να πείσουν καθημερινά τον εαυτό τους ότι είναι καλά, κλείνοντας τα αυτιά τους ενίοτε στις ειδήσεις και στο τι μέτρα έπονται...

Η κρίση δεν έχει μόνο αριθμούς και νούμερα.. Πίσω από τους αριθμούς κρύβονται πρόσωπα και άνθρωποι.. Όσο λοιπόν η ανεργία αυξάνεται και η αίσθηση αβεβαιότητας για το αύριο γιγαντώνεται τόσο τα πράγματα σε οικονομικό και ψυχολογικό επίπεδο δυσκολεύουν... Οι αυτοκτονίες μπορεί να έχουν ανέβει, αλλά το ίδιο νομιζω συμβαίνει και με τις κρίσεις πανικού, την κατάθλιψη, τη μελαγχολία και όλα τα συναφή προβλήματα.. Όταν είσαι άνεργος, αισθάνεσαι οτι δεν μπορείς να προσφέρεις... Και όταν είσαι εργαζόμενος και δεν αμοίβεσαι, ότι δεν ξέρεις για πόσο καιρό μπορείς να αντέξεις το συγκεκριμένο καθεστώς.. Και όταν είσαι νεοεισερχόμενος, αισθάνεσαι οτι δεν μπορείς να προσφέρεις πουθενά και αναρωτιέσαι που κάνεις το λάθος και δεν μπορείς να βρεις δουλειά...

Σε καιρό ύφεσης δε, η πολυτέλεια του να βρεις τη δουλειά που θές έχει πλέον εκλείψει... Αν θες δουλειά, θα πρέπει να δεχτείς οποιαδήποτε δουλειά σου προσφερθεί, προκειμένου στα 28 σου να μην αισθάνεσαι άχρηστος που κάποιοι άλλοι έχουν επενδύσει τόσα χρήματα επί τόσα χρόνια στις σπουδές σου και τελικά τίποτα απ' όλα αυτά δεν έχει καταστεί ικανό για να σου βρεί μια αξιοπρεπή δουλειά.. Όταν έγραφα το πρώτο άρθρο μου είχα γραψει σε κάποιο σήμειο την εξής φράση:

Για να καταλήξουμε να έχουμε ένα μισθό των 740 € πρίν και 600 € τώρα???

Ε λοιπόν μετα από 1,5 χρονο περίπου αυτός ο μισθός μοιάζει τουλάχιστον ονειρικός... Ονειρεύομαι την πρώτη στιγμή που θα πληρωθώ και θα πάρω λεφτά στα χέρια μου, σαν να πρόκειται για το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο... Δεν θέλω να αίσθανομαι έτσι... Το παν δεν ειναι τα χρηματα... Ξέρω οτι αυτό που σπούδασα δεν μπορώ να το ασκήσω εύκολα, δεν τρέφω αυταπάτες.. Ούτε πιστεύω οτι ο κόσμος είναι στρωμένος με ροδοπέταλα... Θέλω μόνο να μ'αφήσουν να ζήσω με αξιοπρέπεια στη χώρα που γεννήθηκα και μεγάλωσα... Ξεκινώντας από τα χαμηλά, ναι το δέχομαι, αλλά ξεκινώντας από κάπου... Γιατί αν τελικά καταλήξω να φύγω είτε εγώ είτε η πλειονότητα των νέων σήμερα, η ίδια η Ελλάδα θα τους έχει διώξει...

Ζητείται ελπίς (reloaded)

Ο λόγος που ξεκίνησα το blog ήταν για να γράφω για τα τρέχοντα γεγονότα γιατί αλλιώς θα έκανα ένα μπαμ και θα έσκαγα... Ε κάπως έτσι νιώθω και τώρα... Κάτι που τελείωσαν οι εκδηλώσεις των Αγανακτισμένων και δεν έχω με ποιον να τα συζητάω, κάτι που έχω να γράψω πολιτικό άρθρο κάτι μήνες, κάτι που περπατάω και γράφω το άρθρο στο μυαλό μου, ε αποφάσισα να τα γράψω μπας και τα βάλω σε μια σειρά.

 Ήταν 5 Μαΐου του 2010 όταν αποφάσισα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις με το κοινό και προέκυψε αυτό το blog, ιστολόγιο ελληνιστί... 

http://tokafenedakitisannas.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Ο τίτλος του διόλου τυχαίος αλλά ουδεμία σχέση είχε με το ομώνυμο βιβλίο του συχωρεμένου Αντώνη Σαμαράκη... Ένα χρόνο και πέντε μήνες μετά, ο τίτλος του άρθρου παραμένει επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε...

Κως: Ενα ανεκμετάλλευτο αρχαιολογικά νησί...

Πιστή στο ραντεβού με την ιστορία που λένε και οι παλιοί, αποφάσισα και φέτος να μοιραστώ τις εμπειρίες μου από τις διακοπές μαζί σας και να σας δώσω συμβουλές για μέρη, παραλίες, μπαράκια, ταβέρνες κλπ κλπ.

Κως λοιπόν!!! Τουριστικό νησί με ωραίες παραλίες και ωραία μέρη να φας και να πιείς και να αράξεις!!!! Το νησί του Ιπποκράτη, του ιατρού της αρχαιότητας, όπου έζησε και ανέπτυξε την δραστηριότητα του. 
Η Κως πέρα από όλα τ’ άλλα διακρίνεται και για τους υπέροχους ποδηλατοδρόμους της,

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ: 50 ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ

Ήμουν από τους πρώτους που θέλανε αυτήν την κινητοποίηση... Την υποστήριξα όσο πιο ένθερμα μπορούσα, την πίστεψα και την προώθησα όπως θεώρησα εγώ καλύτερα... Και τώρα έρχεται η ερώτηση: τι έγινε που ήσουν 50 μέρες στους δρόμους; Θα σας πώ λοιπόν τι έγινε από τη δική μου οπτική γωνιά, όπως τα έζησα και τα ζώ...

Είδα λοιπόν την πρώτη μέρα στη Θεσσαλονίκη κόσμο να μαζεύεται και να συζητά χωρίς μικρόφωνα και χωρίς ντουντούκες, που ήρθαν μετά για ενίσχυση. Ήταν με ένα μεγάλο χαρτόνι που το 'χαν κάνει χωνί για να μιλάνε!!