ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΗΣ ΡΑΝΙΑΣ (S1ngles 1)

S1ngles 1, επεισόδιο 1, «Δυο πόρτες έχει η ζωή»

Σύντομο μαθημα για τον αριθμό δύο

Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή έρχονται σε ζευγάρια. Το δύο είναι ο αγαπημένος μου αριθμός.

ΔΥΟ ήταν οι πρωτόπλαστοι που έφτιαξαν τον κόσμο. Δύο είναι οι όψεις κάθε νομίσματος. Δύο είναι τα καθίσματα στο αμάξι του Πέτρου. Δύο είμαστε ο Πέτρος κι εγώ. Το δύο είναι το αγαπημένο μου νούμερο.

Θεωρία 1

Οι ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ είναι σαν το τάβλι. Πόρτες, πλακωτό και φεύγα. Τα παιχνίδια εναλλάσσονται ανάλογα με τη φάση της σχέσης και τα άτομα που την απαρτίζουν. Όμως, όπως σε κάθε παιχνίδι, ένα πράγμα είναι βέβαιο: κάποιος κερδίζει, και κάποιος χάνει.

http://www.youtube.com/user/fatsoula28#p/u/64/MamYpCEatkg

Θεωρία 2

Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ μας από έναν άντρα πρέπει να αντιμετωπίζεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζουμε την καθημερινή μας αφόδευση: Πάτα δύο φορές το καζανάκι για να βεβαιωθείς ότι η κουράδα έχει φύγει μια και καλή.
http://www.youtube.com/user/fatsoula28#p/u/63/AFyIaKHXCns

Θεωρία 3

Το ΤΑΒΛΙ περιέχει κρυπτογραφημένους κώδικες κοινωνικά επιβεβλημένης συμπεριφοράς. Είναι πασιφανές ότι έχει κατασκευαστεί για να ευνοεί τις δυάδες.

http://www.youtube.com/user/fatsoula28#p/u/62/A2WPt5UMOD4

Σύντομο μάθημα για τον αριθμό 1:

Το ΕΝΑ είναι ο αγαπημένος μου αριθμός. 

Ένα είναι το τιμόνι του αυτοκινήτου μου και με πηγαίνει όπου γουστάρω εγώ.

Ένα είναι το κλειδί της πόρτας μου, μοναδικό και χωρίς αντίγραφο.

Ένας είναι ο ένοικος του σπιτιού μου. ΕΓΩ. Χωρίς να δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Εντελώς μόνος.

Καμιά φορά όμως, όταν κάθομαι μόνος στο άδειο μου σπίτι με πιάνει μοναξιά. Κρατάει  λίγο, αλλά όταν συμβαίνει πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πως ίσως η ζωή να μην είναι μια αλυσίδα από συναρπαστικές περιπέτειες και ίσως κάπου στον κόσμο υπάρχει κάποιος άνθρωπος για μένα. Και τότε αναρωτιέμαι αν αυτό το άλλο μου μισό υπάρχει, θα είμαι αρκετά τυχερός για να το συναντήσω? Αλλά μετά ανοίγω την τηλεόραση, και δεν το σκέφτομαι περισσότερο.

(http://www.youtube.com/watch?v=Iqmihlobl4Y&feature=BFa&list=PLB01772EF03A3E257&lf=results_main)

Αν φυγω, ποιός θα φταίει;

Με λένε Άννα και είμαι καλά... Αυτο ακούς καθημερινά από χιλιάδες νέους και όχι μόνο στην περίοδο που βρισκόμαστε...
Χιλιάδες άνθρωποι προσπαθούν να πείσουν καθημερινά τον εαυτό τους ότι είναι καλά, κλείνοντας τα αυτιά τους ενίοτε στις ειδήσεις και στο τι μέτρα έπονται...

Η κρίση δεν έχει μόνο αριθμούς και νούμερα.. Πίσω από τους αριθμούς κρύβονται πρόσωπα και άνθρωποι.. Όσο λοιπόν η ανεργία αυξάνεται και η αίσθηση αβεβαιότητας για το αύριο γιγαντώνεται τόσο τα πράγματα σε οικονομικό και ψυχολογικό επίπεδο δυσκολεύουν... Οι αυτοκτονίες μπορεί να έχουν ανέβει, αλλά το ίδιο νομιζω συμβαίνει και με τις κρίσεις πανικού, την κατάθλιψη, τη μελαγχολία και όλα τα συναφή προβλήματα.. Όταν είσαι άνεργος, αισθάνεσαι οτι δεν μπορείς να προσφέρεις... Και όταν είσαι εργαζόμενος και δεν αμοίβεσαι, ότι δεν ξέρεις για πόσο καιρό μπορείς να αντέξεις το συγκεκριμένο καθεστώς.. Και όταν είσαι νεοεισερχόμενος, αισθάνεσαι οτι δεν μπορείς να προσφέρεις πουθενά και αναρωτιέσαι που κάνεις το λάθος και δεν μπορείς να βρεις δουλειά...

Σε καιρό ύφεσης δε, η πολυτέλεια του να βρεις τη δουλειά που θές έχει πλέον εκλείψει... Αν θες δουλειά, θα πρέπει να δεχτείς οποιαδήποτε δουλειά σου προσφερθεί, προκειμένου στα 28 σου να μην αισθάνεσαι άχρηστος που κάποιοι άλλοι έχουν επενδύσει τόσα χρήματα επί τόσα χρόνια στις σπουδές σου και τελικά τίποτα απ' όλα αυτά δεν έχει καταστεί ικανό για να σου βρεί μια αξιοπρεπή δουλειά.. Όταν έγραφα το πρώτο άρθρο μου είχα γραψει σε κάποιο σήμειο την εξής φράση:

Για να καταλήξουμε να έχουμε ένα μισθό των 740 € πρίν και 600 € τώρα???

Ε λοιπόν μετα από 1,5 χρονο περίπου αυτός ο μισθός μοιάζει τουλάχιστον ονειρικός... Ονειρεύομαι την πρώτη στιγμή που θα πληρωθώ και θα πάρω λεφτά στα χέρια μου, σαν να πρόκειται για το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο... Δεν θέλω να αίσθανομαι έτσι... Το παν δεν ειναι τα χρηματα... Ξέρω οτι αυτό που σπούδασα δεν μπορώ να το ασκήσω εύκολα, δεν τρέφω αυταπάτες.. Ούτε πιστεύω οτι ο κόσμος είναι στρωμένος με ροδοπέταλα... Θέλω μόνο να μ'αφήσουν να ζήσω με αξιοπρέπεια στη χώρα που γεννήθηκα και μεγάλωσα... Ξεκινώντας από τα χαμηλά, ναι το δέχομαι, αλλά ξεκινώντας από κάπου... Γιατί αν τελικά καταλήξω να φύγω είτε εγώ είτε η πλειονότητα των νέων σήμερα, η ίδια η Ελλάδα θα τους έχει διώξει...

Ζητείται ελπίς (reloaded)

Ο λόγος που ξεκίνησα το blog ήταν για να γράφω για τα τρέχοντα γεγονότα γιατί αλλιώς θα έκανα ένα μπαμ και θα έσκαγα... Ε κάπως έτσι νιώθω και τώρα... Κάτι που τελείωσαν οι εκδηλώσεις των Αγανακτισμένων και δεν έχω με ποιον να τα συζητάω, κάτι που έχω να γράψω πολιτικό άρθρο κάτι μήνες, κάτι που περπατάω και γράφω το άρθρο στο μυαλό μου, ε αποφάσισα να τα γράψω μπας και τα βάλω σε μια σειρά.

 Ήταν 5 Μαΐου του 2010 όταν αποφάσισα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις με το κοινό και προέκυψε αυτό το blog, ιστολόγιο ελληνιστί... 

http://tokafenedakitisannas.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Ο τίτλος του διόλου τυχαίος αλλά ουδεμία σχέση είχε με το ομώνυμο βιβλίο του συχωρεμένου Αντώνη Σαμαράκη... Ένα χρόνο και πέντε μήνες μετά, ο τίτλος του άρθρου παραμένει επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε...

Κως: Ενα ανεκμετάλλευτο αρχαιολογικά νησί...

Πιστή στο ραντεβού με την ιστορία που λένε και οι παλιοί, αποφάσισα και φέτος να μοιραστώ τις εμπειρίες μου από τις διακοπές μαζί σας και να σας δώσω συμβουλές για μέρη, παραλίες, μπαράκια, ταβέρνες κλπ κλπ.

Κως λοιπόν!!! Τουριστικό νησί με ωραίες παραλίες και ωραία μέρη να φας και να πιείς και να αράξεις!!!! Το νησί του Ιπποκράτη, του ιατρού της αρχαιότητας, όπου έζησε και ανέπτυξε την δραστηριότητα του. 
Η Κως πέρα από όλα τ’ άλλα διακρίνεται και για τους υπέροχους ποδηλατοδρόμους της,

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ: 50 ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ

Ήμουν από τους πρώτους που θέλανε αυτήν την κινητοποίηση... Την υποστήριξα όσο πιο ένθερμα μπορούσα, την πίστεψα και την προώθησα όπως θεώρησα εγώ καλύτερα... Και τώρα έρχεται η ερώτηση: τι έγινε που ήσουν 50 μέρες στους δρόμους; Θα σας πώ λοιπόν τι έγινε από τη δική μου οπτική γωνιά, όπως τα έζησα και τα ζώ...

Είδα λοιπόν την πρώτη μέρα στη Θεσσαλονίκη κόσμο να μαζεύεται και να συζητά χωρίς μικρόφωνα και χωρίς ντουντούκες, που ήρθαν μετά για ενίσχυση. Ήταν με ένα μεγάλο χαρτόνι που το 'χαν κάνει χωνί για να μιλάνε!!

 

ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

    Ήταν Κυριακή μεσημέρι, όταν η μητέρα μου μου είπε ότι στην Ισπανία συγκεντρώθηκαν σε μια πλατεία και κατασκήνωσαν εκεί το προηγούμενο βράδυ. Συνήθως παρακολουθώ μετά μανίας τις ειδήσεις, αλλά μάλλον το Σαββατοκύριακο κάνω μια άτυπη απεξάρτηση, έτσι για να μπορέσω να περάσω ξένοιαστες ώρες χωρίς να σκέφτομαι και να προβληματίζομαι για το μέλλον…
    Έψαξα, ενημερώθηκα και κατάλαβα ότι αυτοί οι άνθρωποι ζητάνε την πολιτική συμμετοχή των πολιτών μέσω άμεσων καναλιών και είναι ενάντια στη βία. Προτεραιότητες τους είναι αυτές που είναι όλων μας, η ισότητα, η πρόοδος, το δικαίωμα στην απασχόληση τον πολιτισμό κλπ. Και ενώ σκεφτόμουνα τι θα γινόταν αν γινόταν μια αντίστοιχη συγκέντρωση στην Ελλάδα, ξαφνικά μια φίλη μου λέει την Δευτέρα το βράδυ καθώς μιλούσαμε στο msn:

- «Γιατί να μην γίνει κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα; Με ποιητές και καλλιτέχνες που να συμμετέχουν; Να δείξουμε οτι έχουμε επίπεδο και ότι επιτέλους έχουμε ξυπνήσει.. Δεν γίνεται με ιστορία τόσων χρόνων, εμείς που ιδρύσαμε τη δημοκρατία να κοιμόμαστε ακόμη..».

Στην αρχή απόρησα… Είπα «και τι θα ζητάμε;».  Αλλά μετά κατάλαβα ότι δεν έχει σημασία τι ΑΚΡΙΒΩΣ ζητάς..  Αυτό που έχει σημασία είναι να ενωθεί ο κόσμος μαζικά... Όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα… Δεν πιστεύω σε πράγματα απίθανα, ούτε σε ουτοπικές λύσεις, αλλά πλέον έχω βαρεθεί πραγματικά τον ωχαδερφισμό όλων μας, και εμού της ίδιας συμπεριλαμβανομένης, ότι δε θα αλλάξει τίποτα σ’ αυτόν τον τόπο… Ε ναι λοιπόν δε θα αλλάξει τίποτα, αν όλοι κάτσουμε στο σπίτι μας σήμερα… Και έτσι θα δικαιώσουμε τους Ισπανούς που φωνάζανε στη διαδήλωση της Δευτέρας «Κάντε ησυχία μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες»… Αυτοί ξύπνησαν πριν καν φέρουν το ΔΝΤ μέσα στην πόρτα τους… Εμείς πότε; Ποτέ;;; Αν καταφέρουμε να κάνουμε μια ειρηνική συγκέντρωση θα έχουμε πετύχει το πρώτο πράγμα: την ομαδικότητα. Ίσως λίγο παρακάτω να είναι και η αλλαγή της νοοτροπίας μας… 19.000 άτομα στη Θεσσαλονίκη, 8.000 στην Αθήνα και στις υπόλοιπες πόλεις επίσης… Αν θα έρθουν όλοι; Δεν το ξέρω… Εγώ πάντως θα είμαι εκεί για να το ανακαλύψω… Εσύ;

ΧΡΗΣΙΜΑ LINKS:

Το blog με όλες τις συγκεντρώσεις: 

http://100greekblogs.blogspot.com/2011/05/facebook-link.html?sms_ss=facebook&at_xt=4ddc0b7ad64b5f54%2C0

To blog των 15Μ στην Ελλάδα:

http://m15-greece.blogspot.com/

Η σελίδα Πραγματικη Δημοκρατία Τώρα-Democracia Real Ya στο facebook
https://www.facebook.com/democracia.grecia

Ο χάρτης με τις συγκεντρώσεις πανελληνίως εδώ:

http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8&hl=en&msa=0&msid=212817676416621586771.0004a40c920e1ff81f11a&ll=38.991971,20.764847&spn=0.12248,0.271912&t=h&z=12

Και η  κάμερα από την πλατεία Συντάγματος που θα εκπέμπει το βράδυ εδώ:

http://www.livestream.com/stopcarteltvgr

Η ισπανική σελίδα των Indignidados στο facebook :
https://www.facebook.com/democraciarealya

H ισπανική ιστοσελίδα τους:
http://www.democraciarealya.es/

Η σελίδα Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα στο facebook:
https://www.facebook.com/pages/%CE%91%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%A3%CF%84%CE%BF-%CE%A3%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1/210627972310743?ref=ts

Το site του vlavo που συγκέντρωσε όλες τις συγκεντρώσεις: 

http://www.vlavo.org/main/?p=3917

Υπάρχει μεταναστευτική πολιτική στην Ελλάδα;

Η εκπομπή του Παύλου Τσίμα είχε μόλις τελειώσει όταν αποφάσισα να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο. Θέμα της εκπομπής ο φράχτης στον Έβρο. Είχα παρακολουθήσει πλήθος εκπομπών πριν μπω στη διαδικασία να γράψω για τους μετανάστες ή μάλλον για να είμαι ακριβέστερη  για τους λαθρομετανάστες. Ναι ναι ξέρω δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι, όλοι έχουν δικαίωμα στη ζωή και στη διαβίωση κι εγώ αυτό πιστεύω, αλλά πριν αρχίσετε να λιθοβολείτε μπείτε στη διαδικασία να διαβάσετε το άρθρο.  Στην πορεία το άρθρο εμπλουτίστηκε με υλικό που προέκυψε με το πέρασμα του χρόνου και την επικαιρότητα που έτρεχε...

"Είναι δύσκολο να γράψεις για ένα θέμα όπως η μετανάστευση. Είναι πολύ εύκολο να περάσεις τα όρια και να κατηγορηθείς ως ρατσιστής ή σοβινιστής ή να λαϊκίσεις.. Δεν έχω μια καθαρή εικόνα τι πρέπει να γίνει, δεν έχω παρωπίδες, αλλά νομίζω πως όλοι συμφωνούμε πως η λύση ΔΕΝ έγκειται στην αυξανόμενη αθρόα προσέλευση λαθρομεταναστών στο κέντρο της Αθήνας. Η ευθύνη άλλωστε για την κατάσταση που επικρατεί στο κέντρο της πρωτεύουσας, βαραίνει κατά κύριο λόγο τους πολιτικούς της κεντρικής πολιτικής σκηνής, έπειτα την Αστυνομία και τέλος το δήμο. Και θέτω τελευταίο το δήμο, γιατί το πρόβλημα που μαστίζει την Ελλάδα στο συγκεκριμένο θέμα είναι η ανύπαρκτη μεταναστευτική πολιτική. Ας το παραδεχτούμε και πάμε παρακάτω. Η μεταναστευτική πολιτική έπρεπε να είχε σχεδιασθεί από το 1990, όταν άνοιξαν τα σύνορα με την Αλβανία. 'Οχι με την παρεμπόδιση της εισόδου των μεταναστών, αλλά με μια στοιχειώδη μεταναστευτική πολιτική που θα χορηγεί δικαιώματα στους ανθρώπους που διαμένουν στην Ελλάδα πολλά χρόνια, που ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν και έχουν αποκτήσει την ελληνική νοοτροπία.